08 JUN
2017
De Amerikaanse President Donald Trump heeft beslist dat de Verenigde Staten zich terugtrekken uit het klimaatakkoord van Parijs (COP21). De wereld reageert ontgoocheld en vindt het een grote vergissing.
Waarover gaat het? In december 2015 werd er op de klimaatconferentie van Parijs (COP21) een akkoord gesloten dat inmiddels door 200 landen werd ondertekend. Het Akkoord van Parijs bestaat erin dat er wettelijk bindende afspraken gemaakt zijn over de uitstoot van broeikasgassen zodat de klimaatopwarming beperkt blijft tot 1,5 of 2 graden Celcius ten opzichte van het pre-industriële niveau. Het verdrag vereist dat lidstaten nationale klimaatplannen opstellen, die voldoende ambitieus moeten zijn en waarvan het ambitieniveau bij ieder nieuw plan moet toenemen. Bovendien wordt er van de rijke landen verwacht dat zij ontwikkelingslanden financieel zullen steunen bij het terugbrengen van hun eigen uitstoot. Voormalig President Obama had deze twee laatste zaken als voorwaarde voor het akkoord gesteld.
Tijdens de campagne, maar ook als president, heeft Donald Trump meermaals aangegeven dat de VS uit het klimaatakkoord van Parijs moeten stappen. Hij houdt dus woord…en zegt neen, behalve als er opnieuw onderhandeld kan worden. De VS, Syrië en Nicaragua zullen de enige 3 landen zijn die het klimaatakkoord niet ondertekenen. De VS beloofde nochtans om de CO2-uitstoot tegen 2025 met ongeveer een kwart te verminderen in vergelijking met het niveau van 2005. Maar Trump vindt dit akkoord slecht. Slecht voor de Amerikaanse werkgelegenheid, slecht voor de Amerikaanse economie en slecht voor de competitiviteit van Amerikaanse bedrijven. America first dus. Deze beslissing komt niet helemaal onverwacht. Eind maart werd al een presidentieel besluit genomen over de interne aanpak van de klimaatregels. Het was een soort ‘America First’-energieplan waarbij massaal ingezet zou worden op protectionistische jobcreatie. De nieuwe president keurde de Keystone XL-pijpleiding van Canada naar Texas goed en de Dakota pijplijn, die dwars door Indianengebied in South Dakota loopt, is klaar voor gebruik. Het leek wel alsof olie, gas en steenkool vrije baan kregen.
En toch lijkt het afgesloten klimaatakkoord voor de rest van de wereld onomkeerbaar. De Verenigde Staten zijn verantwoordelijk voor 14% van de wereldwijde CO2-uitstoot. Daarmee staan ze op de tweede plaats, na China en voor India. Zowel China, India als de EU bevestigen wél hun engagement en willen als voortrekkers absoluut samen doorgaan. De Amerikaanse beslissing is natuurlijk significant maar de negatieve impact op de energietransitie is relatief. Verschillende Amerikaanse staten zoals Washington, New York en Californië zijn het niet eens met hun president en willen het klimaatakkoord toch in de praktijk brengen. De staat New York bijvoorbeeld blijft echt wel ambitieus en wil haar CO2-uitstoot tegen 2050 met tachtig procent verminderen. Heel wat Amerikaanse bedrijven, ook in de meest vervuilende sectoren zoals Oil & Gas en Metals & Mining willen doorgaan met de verdere transformatie naar een groene technologie. Hernieuwbare energie, aardgas, zon en wind zullen zorgen voor jobcreatie, innovatie en lange termijnwaarde. Een voorbeeld: in het eerste kwartaal van 2017 zijn er in de Europese Unie bijna 50 procent meer elektrische auto's verkocht dan in hetzelfde kwartaal een jaar eerder. Dit is op zich al een mooie evolutie maar een bijkomend positief gevolg is ook dat de vraag naar lithiumbatterijen, gerecycleerd aluminium en katalysators toeneemt. Bedrijven, inclusief Amerikaanse, maken die omslag. Zij passen hun businessmodel aan en begrijpen dat het duurzaam zal zijn of niet zal zijn. Dit is de enige manier om risico’s te beheersen, opportuniteiten te maximaliseren en op langere termijn competitief te blijven.
Beleggers van hun kant zijn ook meer en meer op zoek naar duurzame oplossingen. Bedrijven die duurzame criteria integreren in hun bedrijfsvoering worden eerder opgepikt dan bedrijven die geen aandacht hebben voor het milieu, de maatschappij en goed bestuur. Klimaatverandering is een van de aandachtspunten om het welzijn van toekomstige generaties te verzekeren én hun economische duurzaamheid te garanderen.
Het lijkt erop dat het Amerikaanse neen het internationale en maatschappelijke draagvlak voor het klimaatakkoord en een verdere industriële verduurzaming alleen maar groter heeft gemaakt.
SRI
Nieuws
Onderwerpen
Uitschieters
Auteurs
Middelen